သိဂၤါရီ မနက္ျဖန္မ်ားသို႔

သကၠရာဇ္တစ္ခု ထဲမွာ
လူသားရဲ႕ လူသားဆန္မွဳ ေတြနဲ႔
သင္
ဘယ္အသက္အရြယ္ကို ေျခခ်မလဲ။

ထီးနဲ႔ ဖိနပ္လို ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔
ေႏြေခါင္ေခါင္လဲ
ေလွ်ာက္ေစ။
ဆူးခင္းလမ္းလဲ
ေရာက္ေစ။

သင္ ဟာ တကယ္ပဲ
ရင့္က်က္လူငယ္တစ္ေယာက္
ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္စြာ
ျဖစ္ေစ။

လက္ဝဲ

ၾကမ္းေပၚ ပံုထားတဲ့ မာန

ေခၽြးနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ခေနာ္ခနဲ႔ အိမ္ေလးေလ
ကႏုတ္ပန္းဆြဲေတြ မရွိေတာ့ေရာ
ဘာျဖစ္ေသးလဲ။

ဘ၀ ဆိုတာ ရုန္းကန္ေနရမွ
သူ႔ရုပ္လံုးေပၚလာတတ္သတဲ့
က်ဳပ္ဟာ
ေနပူု က်ဲက်ဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးသည္းထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္
သူ႔ကို ထုဆစ္တဲ့ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္
ျဖစ္ခ်င္ခဲ့/ ျဖစ္ေနခဲ့ရျပန္တယ္။

ေအာက္ေျခလူတန္းစား ဆိုတာ
အေပၚယံေလးပဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္
ငံုၾကည့္မွ ျမင္ရမယ့္ အမ်ိဳးဆိုေတာ့
က်ဳပ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ
အိမ္ထဲကို ဖိနပ္ခၽြတ္၀င္လာဖို႔ မတိုက္တြန္းပါဘူး။

ကိုယ့္စြမ္းအင္ကိုယ္ ခ်နင္းရလို႔
သိပ္မလင္းပါဘူး မိတ္ေဆြ
ဒီလိုပဲ က်ဳပ္တို႔
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ
ေနေနၾကရတာ။

ဒါလဲ အျမင္ပိုင္းဆုိင္ရာ သက္သက္ ပါေလ
ရင္ထဲမွာ ႏွလံုးထဲမွာ...
(ေျပာရရင္ ၾကီးက်ယ္ရာေတာ့့ က်တယ္)
လမင္းေလာက္သာ မခမ္းနားတာပါ
ၾကယ္ေလးေလာက္ေတာ့
ေတာက္ပခ်င္စိတ္ ျပင္းျပပါတယ္။    ။

လက္၀ဲ

ၾကယ္ကိုစြဲျပီး ေၾကြတဲ့လူ

ေမေမေျပာဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲ
ဇာတ္လိုက္ေတြက
ၾကယ္ေတြပဲ ျဖစ္သြားၾက...
သူတို႔ ေၾကြလြင့္မွဳေတြ
လွ လို႔  ပ လို႔...။


ေမေမေရ...
ပံုျပင္ေတြကလဲ လင္းျပတယ္
သမိုင္းေတြကလဲ ကဆုန္ေပါက္ျပတယ္
သူတို႔ ရာဇဝင္ေတြက
သားရင္ဘတ္ကို တပ္လွန္႔ေနၾကတယ္။

အိပ္မက္ေတြ အလံတလူလူနဲ႔
က်ဴ တစ္ရိုးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
ၾကာ တစ္ရြက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ေခတ္ တစ္ခါမွာ..
သားက...
လူပီသ ပစ္လိုက္ခ်င္တာ ေမေမရဲ႕။

ေၾကးစည္သံ ၾကားတယ္ ေမေမ...
ေရအိုးခြဲသံ ငိုသံေတြထက္
ၾကယ္ျဖစ္သြားတဲ့ သားအေၾကာင္းပံုျပင္ကို
မၾကားရမခ်င္း သားဝိဥာဥ္က
တစ္ညခ်င္း တစ္ညခ်င္း
ခ်နင္းသြားရမွာပဲ ေမေမ..။

လက္ဝဲ

အႏုပညာလက္

အႏုပညာလက္

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို
သြန္ခ်လိုက္တယ္ .... ။

လက္ေခ်ာင္းမ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္ဟာ
သူတို႕သမိုင္းကို သူတို႕ထုဆစ္လို႕ ... ။
လက္ေခ်ာင္းမ်ားဟာ ႐ွင္သန္လႈပ္႐ွားလို႔ .... ။

ကေလာင္သြားကို ေသြးတယ္ ...
စုတ္တံကိုကိုင္တယ္ ...
ဂစ္တာႀကိဳးကို ညိွတယ္ ...
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပာတဲ့စကား ...
လွတယ္ ... ။

ဗံုတိုပတ္စေတြေပၚမွာ
လက္ေခ်ာင္းေတြ ေျပးလႊား
ေဟာဟိုက ယမင္းေလးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ဟသၤာခ်ိဳးေလးသာ ခ်ိဳးထား .... ။

လက္ေခ်ာင္းစကား
လွတယ္ ... ။

ျပည္သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ား
အႏုပညာကို လက္ခုပ္တီးၾကတယ္ ။     ။

လက္ဝဲ

အေတြးသမား ညစာ

ေနာက္ဆံုးက်န္ခဲ့တဲ့ ခိုေလးလဲ ပ်ံသြားျပီ
စကားပင္အိုၾကီးေပၚက ေနာက္ဆံုးအပြင့္လဲ ေၾကြျပီ
သက္ရွိ ရုပ္တစ္ရုပ္ဟာ နာမ္တရားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွာ
ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ခရီးႏွင္ေနရဲ႕။

ရွစ္မ်က္ႏွာဘုရား အဂၤါေထာင့္က ဖေယာင္းမီးလဲ ျငိမ္းျပီ
ဇရပ္ေပၚက ပုတီးစိပ္ေနတဲ့ ဥပုသ္သည္ လဲ ျပန္ျပီ
ဝိဥာဥ္တစ္ခုဟာ ကမၻာေပါင္းမ်ားစြာ အေၾကာင္း
အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ ဆင့္ေနရဲ႕။

ေနာက္အက်ဆံုး အိမ္ဆိုင္ေလးလဲ ပိတ္ျပီ
ေခါင္းေပၚက ဓါတ္တိုင္မီးလဲ ပ်က္သြားျပီ
ေျခတစ္စံုဟာ လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ရာဇဝင္ကို
တခုတ္တရ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနရဲ႕။

ၾကယ္ေၾကြျပီ
လ တိမ္ဖံုးျပီ
ေခါင္မိုးမွာ ဇီးကြက္နားျပီ
ဒင္းကေလးခမ်ာ
ရုပ္နဲ႔ နာမ္နဲ႔ ထီးေတြ ဖိနပ္ေတြနဲ႔
ကမၻာနဲ႔ ဝိဥာဥ္နဲ႔ ျပဌာန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔
သူ႔သမိုင္းကို သူ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေရးတယ္
ညတိုင္း ညတိုင္း နက္ျဖန္ခါ တစ္ခြက္ တစ္ခြက္ မွာမွာ ေသာက္တယ္
မအိပ္ဘူုး... မငိုက္ဘူး။

သူတိုးတုိးေလး ဖြင့္ထားတဲ့ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္
ေနာက္ဆံုးအပုဒ္လဲ ျပီးသြားျပီ။    ။

လက္ဝဲ