မက္သာမက္ ငါ့ေကာင္

အိပ္မက္က အိပ္မက္ပဲ တဲ့....
မတူဘူးကြ
ငါ့ အိပ္မက္က alcohol မ်ားတယ္
တစ္ခါမက္ရင္ တစ္သက္လံုးစြဲတယ္
(မယံုမရွိနဲ႔.... ငါ့ေကာင္)
တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ေခါင္းမကိုက္ဘူး ၾကည္နူးတယ္
ခံစားခ်က္နဲ႔ ေရာမက္ရင္ အ၀င္ေကာင္းတယ္
မိုးလင္းရင္ စိတ္ၾကည္တယ္..
အိပ္မက္ဆိုေပမယ့္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမရွိဘူး
နွလံုးသားအတြက္ အထူးသင့္ေတာ္တယ္ (မယံုရင္ မက္ၾကည့္)
၀ယ္ထားလို႔ေတာ့ မရဘူး
မက္ခ်င္ရင္ အိပ္ေရး ပ်က္ပ်က္ ေပးရတယ္
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ လန္႔နိူးတတ္တယ္
ေနာက္ေက်ာကို မႏွိပ္နဲ႔၊ ရင္ဘတ္ကိုဖိထား
လန္႔နိုးရင္ စိတ္ထဲမွာ ခ်ိဳျပီးက်န္ခဲ့မွာ
(အဲဒီအခါက်) မ်က္နွာေလးကို ျပံဳးျဖစ္ေအာင္ ျပံဳးေနလိုက္
ငါေျပာတဲ့ အိပ္မက္ရဲ႕အႏွစ္သာရက
အဲဒီ အျပံဳးပဲ
လံုး၀ ဟန္ေဆာင္ျပံဳး မျဖစ္ေစရဘုူး.....
အဲဒါ.... အမွန္အကန္......................။

လက္ဝဲ

(ဟိုးတုန္းက ကဗ်ာေတြ)

ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလး

ဘယ္သူမွ ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကို ငံု႕မၾကည့္ျဖစ္ၾကလို႔ ျဖစ္မယ္... (ျဖစ္တယ္)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္/ ျဖတ္ေတာက္ ျပီး မေနခဲ့ပါဘူး
လူ႔ယဥ္ေက်းမွဳဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးဝဲယာ/ အထက္/ေအာက္ မွာ သာမန္ကာလွ်ံကာပဲ စိမ့္ဝင္စီးေမ်ာေနေပမယ့္
ဖက္လဲတကင္းမရွိလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခိုစီးမိေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ ကာလယႏၲရားကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထိတ္လန္႔စြာပါပဲ
ခ်စ္သူ..... ခ်စ္သူ...... ကိုယ့္ေခၚသံကို ကိုယ္ပဲ... ျပန္ျပီး... အက္ကိုး (ECHO) လိုက္ေပးရေတာ့မလိုလို
တစိမ့္စိမ့္ ရွက္ရတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႕မ်က္ႏွာ ဘယ္မွာမွ သြားထားမေနနဲ႔ေတာ့...
ဒါ.............
ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကို သူမ  ငံု႕မၾကည့္ျဖစ္လို႔ ျဖစ္မယ္... (ျဖစ္တယ္)
ဒီလိုပါပဲ... ကင္းကြာ... ေဝးလြင့္... "မင္းတို႔ ကဗ်ာဆရာေတြဟာျဖင့္........"
ကၽြန္ေတာ္ လြင့္စင္ သြားခဲ့ရေပါ့... (စကားရဲ႕ အဆံုးထိ)  ကၽြန္ေတာ့စကားလဲ တစ္ခါတည္း ဆံုးပါးသြားတယ္
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဝန္းက်င္ ဟာ... ဟြန္းသံ ကင္းမဲ့လာ.... လူေျခတိတ္လာ....
ဒါ အႏုပညာက လုပ္ယူလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပံုစံ/ ကၽြန္ေတာ့္ ဟန္ ျဖစ္မယ္ (ျဖစ္တယ္)
ကဗ်ာ ကို ပုဒ္ျဖတ္၊ ပုဒ္ရပ္ ေတြထဲ လႊတ္ခ်၊
ကဗ်ာကို ေဆဗယ္လိုက္ေဇးရွင္း (CEVILIZATION) ထဲ လႊတ္ခ်၊
ကဗ်ာကို အာလုပ္စကားေတြထဲ ပစ္ခ်၊
ကဗ်ာဟာ ပံုစံခြက္ထဲ ဝင္ထိုင္ေနရ၊ ကဗ်ာ က သြားလာလွဳပ္ရွားေနရ..
သူ႔ခမ်ာ... မာေၾကာင္း၊ သာေၾကာင္း ေတြ ျပံဳးျပံဳးၾကီး ေျပာေနရ...
ဘယ္သူမွ ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကို ငံု႕မၾကည့္ျဖစ္ၾကလို႔ ျဖစ္မယ္... (ျဖစ္တယ္)
ေျပာစမ္းပါဦး.... မင္း ရဲ႕... အရည္မရ အဖတ္မရေတြ...
ျပစမ္းပါဦး မင္းရဲ႕... ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ....
ဒါပဲ....... ေနာက္ဆံုး....
"ငါ့စကား ႏြားရ" မွာ ဒါ.... ဝုန္းဒိုင္းၾကဲ ျဖစ္တည္မွဳပဲ... ပရမ္းပတာ ပ်က္စီးမွဳပဲ..
ဒီစကား၊ ဒီစာ၊ ဒီဖန္တီးမွဳဟာ... သူ/ သူမ/ သူတို႔အတြက္.. အလကားပဲ..
ဒါ................
ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကို ငံု႕မၾကည့္ျဖစ္ၾကလို႔ပဲ
ကၽြန္ေတာ္ ဟာ .. အခ်ိန္ၾကာၾကာ ယူေနတယ္... အရွိန္မ်ားမ်ား ယူေနတယ္..
တစ္ေန႔... ဒီျပတင္းေပါက္ ေသးေသးေလးကေန...
ခင္းက်င္းတင္ဆက္မွဳ (INSTALLATION) တစ္ခု  ပစ္ခ်/ လႊတ္ခ်/ ဖြင့္ျပရဦးမယ္...
ဒီ ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကို  - ငံု႕- ၾကည့္ - ျဖစ္ - ၾက - ဖို႔ -  ျဖစ္တယ္။    ။

လက္ဝဲ

ဥေပကၡာမိုး

ရုပ္ဆိုးပန္းဆိုးနဲ႔ မိုးက အျငိဳးနဲ႔ ရြာတယ္
ငါ့မွာ ခိုလံုရာမဲ့ ရႊဲနစ္ခဲ့
ဒဏ္ရာနဲ႔ လံုးလားေထြးလား ငါ့ရင္အံု
အဆံံုးက အစ ျဖစ္လိုျဖစ္
အျဖစ္က ဆံုးလိုဆံုးနဲ႔
ငါ့မွာ ၾကယ္ေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့
ေလလြင့္သူရဲ႕ည။

လက္ေရး လက္သား မညီညာတဲ့ စီကာ စဥ္ကာ ညေနထဲ
အဲဒီမိုးက သည္းျပန္တယ္
ယံုၾကည္စရာ ေကာင္းတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြထဲ
မယံုၾကည္စရာ သူစိမ္းဆန္ဆန္ ညေန
ကေလးရယ္...
ဘဝဟာ ဒီတိုင္းပဲ
အစိမ္းရင့္ရင့္ လည္ပတ္ဆဲ
ရင္ထဲမွာ မိုးသည္းေနခဲ့ျပီ။

လက္ဝဲ

ဆက္.. ဆက္.. ဆက္.. ေတြး

တစ္ေရးမွ မအိပ္ရတဲ့ မ်က္ႏွာကိုပဲ
မနက္တိုင္း ထထ သစ္ေနရတယ္
ယံုၾကည္ခ်က္ အေဟာင္းၾကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မွာ မွန္ၾကည့္တိုင္း ရွက္ခဲ့ရေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရာစုထဲက ကာလတိုင္းကို
လက္တစ္ဆုပ္စာ အလင္းေရာင္ လက္တံအခ်ိဳ႕နဲ႔
တႏိုင္တပိုင္ ပိုင္းျခားဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ေနတာ
ခု ကာလ အပိုင္းအျခား တစ္ခု အထိ။

ကၽြန္ေတာ္ ေတြးသည္ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွိသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြ ေသဆံုးသြားေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ စ်ာပနကို ျမင္မိလိုက္သလိုပဲ
ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္ ထို႔ေနာက္.......
ကၽြန္ေတာ္ ........ ေတြ  ေဝ  ေန  ခဲ့  ပါ  သည္။

ဘဝနဲ႔ရင္းျပီး ေတြးေခၚၾကသူမ်ားမွ
ဘဝကို အျမတ္ထုတ္ျပီး ေစ်းေခၚၾကသူမ်ားထိ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဇာတ္ေကာင္ လုပ္ၾကည့္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေလဟာနယ္ တစ္ခုနဲ႕ ... ထိ မိ ေန တယ္။

လွိဳင္းတစ္လိွဳင္းကို ျမင္လိုက္ရမွဳ မွာ... (ကၽြန္ေတာ္ဟာ)
ဘာလွိဳင္းလဲ ဆိုတာ... စိတ္မဝင္စား (မသိခ်င္) ေတာ့သူ
ရုတ္ခ်ည္း မ်ဥ္းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္း ျဖတ္ေျပးသြားတယ္
ကၽြန္ေတာ္ မရွိေတာ့တာ ေသခ်ာတယ္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတြးေတာဖို႔ေတာင္ အပ်င္းၾကီး(ခဲ့)တဲ့ေကာင္ ။

ကဗ်ာအဆံုးမွာ (ကၽြန္ေတာ္ အဆံုးမွာ)
ကမၻာဦး ေတြးေခၚသူတို႔
(ကၽြန္ေတာ့္) အတြက္ ေလွာင္ရယ္ သံ ကို
ေနာက္ဆံုး ..........  ၾကား    လိုက္    တယ္   ။   ။

လက္ဝဲ

ကိုယ္ပါဝင္ ကခုန္မိတဲ့ ဘဝေတြ

ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ အိပ္မက္မိမွေတာ့
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အံ့အားသင့္ၾကည့္ဖုိ႔
ၾကိဳးစားမေနေတာ့ပါဘူးေလ
ကိုယ္ဆိုတာကလဲ ရင္ဘတ္တစ္စံု ျဖစ္ေနမွကိုး။

ရင္ဘတ္တစ္စံု ေျပာတဲ့ စကားနဲ႔
ရင္ဘတ္ တစ္စံု ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းဟာ
လူတိုင္းရဲ႕ ရင္ ဆီကို ေမ်ာလြင့္သြားၾက
ကိုယ္ေတြက "ဘဝ" ကို ထူေထာင္ရင္း
"ဘဝ" ကိုပဲ ျခယ္မွဳန္းၾကရတာ ... ။

စစ္ေျမျပင္ဟာ ပန္းခ်ီကားေပၚမွာ အႏုပညာ
မတူကြဲျပား ျငင္းခံုသံမ်ားဟာ သီခ်င္းထဲမွာ အႏုပညာ
ရင္ခုန္ေၾကကြဲ အရိပ္မည္းေတြဟာ ကဗ်ာထဲမွာ အႏုပညာ
အႏုပညာဟာ လူမွဳဝန္းက်င္ တစ္ခု ျဖစ္လာ
အႏုပညာဟာ ရင္ဘတ္တစ္စံု ျဖစ္လာ
ကိုယ္ ဟာ ရင္ဘတ္ထဲ က လူမွဳ ဝန္းက်င္တစ္ခု ျဖစ္လာ။

ကိုယ့္ ရင္ဘတ္နဲ႔ သူမ်ားမ်က္ရည္ေတြ ကို လိုက္ငို
ကိုယ့္ မ်က္ရည္ ေတြကို ေတာ့ ကဗ်ာေတြက ငိုတယ္။
အသစ္ အသစ္ေသာ ေဝဒနာေတြဟာ
ကဗ်ာေတြ မွာသာ ခိုလွံဳ ၾက
အီမိုရွင္နယ္ ခရိုက္ဇစ္မ်ားနဲ႔ ကမၻာဟာ
စီးဆင္းအား တစ္ခုတည္းနဲ႕
လူေတြကို ပရမ္းပတာ ဝင္တိုက္တယ္။

ခံစားလိုအား ေလ်ာ့က်လာမွဳ ဟာ
အေရြ႕တစ္ခုျဖစ္လာ .... အသက္မဲ့လာ ... ေသဆံုးလာ ...
ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ့္ကဗ်ာ
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မခံစားရပါပဲနဲ႔
ရင္ကြဲနာ ေတြက်လို႔..။

ဆိုေတာ့.........
သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ ဟန္ေဆာင္ေနရတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားရယ္
သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ေဖာက္ဖ်က္ေနရတဲ့ သီလ ရယ္
ဆိုေတာ့ .....
ကိုယ္ကလဲ "ေဖာက္ဖ်က္" ခ်င္ "ဟန္ေဆာင္" ရဦးေတာ့ မေပါ့
ေမတၱာ တရား (၁၀) ပါး ကို တစ္ပါးခ်င္း ယိုယြင္းေနရျပန္ဦးမယ္။

ေအးေလ.........
ကိုယ္ဆိုတာကလဲ
ရင္ဘတ္တစ္စံု
ျဖစ္ေနမွကိုး။

လက္ဝဲ