လက္ဝဲ

Sep 13, 2012

ေဇာ

အဲဒီညၾကီးတစ္ကိုယ္လံုး စိုရႊဲလို႔
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုတာ (ကေလးဆိုေတာ့)
ညက ေျခာက္ရင္ ေၾကာက္တတ္တုန္း
ခုေတာ့ ၾကည့္
အဲဒီည တကယ့္ကို စိုရႊဲလို႔….
(သိပ္ သနားဖို႔ေကာင္းတာပဲ..)…။
ကိုယ့္လွ်ာကိုယ္ ျပန္ကိုက္မိထားတဲ့မိုး
အညိဳးၾကီးၾကီးနဲ႔ ညေပၚကို ခုန္ဆင္းတယ္
ျပီးေတာ့ ဝုန္းကနဲ ဒိုင္းကနဲ ျပဲလန္ေနေအာင္ ရြာတယ္..။
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုတာ
ျပိဳးျပိဳးပ်က္ပ်က္ ေကာင္းကင္အက္ေၾကာင္းေတြကို ျမင္
အေဖ့ရင္ ဘတ္ထဲ ဝင္ ဝင္ျပီး ငိုခဲ့ရတာ…
မိုးက ေျခာက္ေတာ့လဲ.. ေၾကာက္တာေပါ့.. (ကေလးကိုး)…။
ေျဖာင္းကနဲ ေျဖာင္းကနဲ သြပ္ျပားေပၚ မိုးသီးက် ကြဲသံ
ျပီးေတာ့ နားနားကပ္ေျပာတဲ့ အေဖ့အသံ
"မိုးသီးစားရင္ သား အေၾကာက္ေျပလိမ့္မယ္" တဲ့….။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ကုတင္ေပၚ ထားခဲ့ျပီး
ထီးတစ္လက္နဲ႔ မိုးထဲ ထြက္သြားတဲ့ အေဖ…
မိုးသံ တစ္ေျဖာင္းေျဖာင္းၾကားမွာ အေဖ့အသံကို
ေကာင္းေကာင္း မယံုေသးဘူး.. (ဟုတ္လို႔လား အေဖ)..။
အေဖကေတာ့ တကယ္ပဲ မိုးသီးေတြ ထြက္ေကာက္ေနျပီ.
မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔ အေဖရပ္ေနတဲ့ လမ္းဘက္ကို ေငးလို႔….
အေဖ့မွာေတာ့ မိုးသီးေတြကို (မိုးနဲ႔ အျပိဳင္) သည္းၾကီးမည္းၾကီး ေကာက္လို႔..
ေစာင္ျခံဳထဲကေန ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းေထာင္ေထာင္ၾကည့္ရတာ အေမာ…။
အေဖကေလ….
မိုးသီးကို ေရွ႕ကေကာက္.
ေနာက္က မိုးသီးက အရည္ေပ်ာ္
ေရွ႔က မိုးသီးေကာက္
ေနာက္က မိုးသီး အရည္ေပ်ာ္
ေရွ႕ကေကာက္
ေနာက္က အရည္ေပ်ာ္
ေရွ႕႔ကေကာက္
ေနာက္ကေပ်ာ္
သားလဲ.. အဲဒီညက
ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူုး… အေဖ…။

လက္ဝဲ

Sep 6, 2012

လူမွဳယႏၱရားဟာ နာရီလည္ႏွဳန္းအတိုင္း ခင္ဗ်ားဆီ

ဝင္လာကတည္းက ေျခလွမ္းအမွားၾကီးက
ဖေယာင္းပုဆိုး အမွားၾကီးေပၚမွာ....
ေလကို ေလနဲ႔ မွဳတ္လိုက္တယ္
အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္
မုန္တိုင္းတစ္ခု ထြက္က် လာတယ္။

ၾကက္သီးေမႊးညွင္းေတြ ရြက္ ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို
အဓိပၸါယ္မရွိ ဝိုင္းထမ္းၾကျပန္
ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ဒုကၡသည္တစ္ေယာက္လို
ဝမ္းလ်ားထိုး ေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္မွာ
ပက္လက္ကေလး လန္လို႔။

လိုအပ္ျခင္းနာရီေတြ ရပ္ေနတယ္
ကိုယ္စီကုိယ္စီ ျပာယာခတ္ေနၾကျပန္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေအာ္မယ္လုပ္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲက မုန္တိုင္း ထြက္လာတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ထ ထိုင္မယ္ လုပ္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္ နာရီ ရပ္သြားတယ္။ ။

လက္ဝဲ

Aug 15, 2012

ကဗ်ာခ်စ္သူ

ကဗ်ာ ခ်စ္တယ္
ကဗ်ာ ဖတ္တယ္
ကဗ်ာ ရြတ္တယ္
ကဗ်ာ ေတြေဝဖန္တယ္
ကဗ်ာ မေရးဘူး
ကမာၻ ပ်က္မွာထက္
ကဗ်ာပ်က္မွာ ပိုေျကာက္လို့ .....

ေဂါ့သစ္

မရတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေဂါ့သစ္ (Gothic) ေပးတဲ့ ကဗ်ာ ေလးေတြပါ။

ၾကိဳးႏွင့့္ ခ်ည္ေသာ...

အမ သဒၶါလွိဳင္း ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာ

ၾကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေသာ..

အေတြးနဲ႔ အသက္ဆက္သူမ်ားရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို
ဖြင့္ဟ လွပ္ၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားမိသူ ေလလား
သူမ သေဘာထားၾကီးထားတဲ့ ေလာကၾကီးဟာ
သူမကို ျပန္ျပီး သေဘာထားၾကီးေနျပန္ေလသလား
ၾကည့္....
ကဗ်ာဆန္တဲ့ ေန႔ေတြမွာ...
သူမနဲ႔ အတူ တစ္ေလာကလံုးက
မီးအိမ္ေလးေတြကို ဆြဲ........ လို႔။

အို.... ေကာင္းကင္ တဲ့
မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားေလမလား
ေခါင္းေမာ့ ထားေလမလား
လက္ေခ်ာင္းေလးေတြခ်င္း ယွက္ျပီး
ရင္ဘတ္မွာ ကပ္ထားေလမလား
အမွန္တရား/ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳ/ စစ္မွန္မွဳ/.....
ရင္ထဲကေန ေတာင္းဆုေတြ ျပဳေနေလမလား
သစၥာ ကို သူမ လက္ျဖန္႔ ေတာင္းေနရွာတာပါ
အို ေကာင္းကင္.... တဲ့။

ယံုၾကည္ရာ၊ စြဲလမ္းရာ၊ ရပ္တည္ရာ အတြက္
ျမိဳ႕ပ်က္ညၾကီးထဲမွာေတာင္
သူမဟာ သမာသမတ္က်က်
စည္းစနစ္ရဲ႕ မ်ဥ္းျဖဴလြလြေလးေပၚမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ ကို ရပ္ျပ ေနတယ္။

သူမက ေလ
“ဟိုးမွာ...
ဆက္ေလွ်ာက္ သြားကြဲ႕
အဲဒီလမ္းမွာ
အမွန္တရား/ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳ/ စစ္မွန္မွဳ/.....”
အဲဒီ ညႊန္ျပမွဳေတြအတြက္
အရာရာကို ကၽြန္ေတာ္
အံတုဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ ။

လက္ဝဲ

Aug 8, 2012

အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ်

အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ်
ေအးစက္လာတယ္
ေရာဂါဟာ... ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ.... ရင္ဘတ္ထဲမွာ.. ေသြးေၾကာထဲမွာ...
တစ္ကိုယ္လံုးဟာ ေရာဂါ ျဖစ္လို႔..... တစ္ကမၻာလံုးဟာ ေရာဂါျဖစ္လို႔
ဟိုဖက္လမ္းနဲ႔ ဒီဖက္လမ္းကလဲ ဖ်ားေနတယ္..

ျမန္မာနဲ႔ စင္ကာပူ လဲ ေနမေကာင္းဘူး.....
သူငယ္ခ်င္းလဲ ေရာဂါ.. ခ်စ္သူလဲ ေရာဂါ....
ငါလဲ ေရာဂါ... ငါ့ မန္မိုရီ စတစ္ ေလးပါ.. အပူခ်ိန္ေတြ တက္လာ။

ဆိုေတာ့
ဒီဖက္ေခတ္မွာ... သူေရာ မင္းေရာ.. ငါေရာ...
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ..
ေသြဖီရာေတြကို ေျပာေနၾကရမယ့္အစား...
ငါတို႔ေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ေရာဂါနဲ႔
သူတို႔ေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ေရာဂါ...
ေအးစက္လာတယ္......................
ေအးျမလာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး...
အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ်။

ဒီတစ္လလံုး...
ကၽြန္ေတာ္ဟာ...
တစ္ေလာကလံုးနည္းတူ..
ဖ်ားေနခဲ့ပါတယ္ မိတ္ေဆြ။

လက္ဝဲ